خانه خاموش است                   

                                                     با من بیا          

                       شاید دیگر باد این چنین بر ما نوزد

                           شاید ستارگان این چنین بر ما نتابند

                                                  بیا با من ...     

                                                 پیش از پاییز...     

پیش از آنکه دریاهای خون ما را از هم جدا کنند .

                                                 بیا با من ...     

                                                تا هستم...       

با این دل ساده من دوباره بی وفا شدی

تو رفتی و تو زندگی همه درها بسته شدن

تو رفتی و دنیا همه از غصه ها خسته شدن

تو رفتی و تها شدم با خاطرات عاشقی

خیال میکردم همیشه با قلب من تو صادقی

رفتی و از من بریدی حتی ندادی یه خبر

منم شدم اون دیوونه که هی چشاش مونده به در .

                                  اون لحظه هاي آخر از رفتن پشيمونت كنه

دلگيرم از اين شهر سرد

                           اين كوچه هاي بي عبور

                          وقتي به من فكر مي كني حس ميكنم از راه دور

آخر يه شب اين گريه ها سوي چشامو ميبره

                          عطر تر از  پيرهني كه جا گذاشتي مي بره

 بايد تو رو پيدا كنم هرروز تنها تر نشي

 راضي به با من بودنت حتي از اين كمتر نشي

 پيدات كنم حتي اگه پروازمو پرپر كني

محكم بگيرم دستتو احساسمو باور كني

بايد تو رو پيدا كنم شايد هنوزم دير نيست

 تو ساده دل كندي ولي تقدير بي تقصيرنيست

بايد تو رو پيدا كنم

 هرروز تنها تر نشي راضي به با من بودنت حتي از اين كمتر نشي

همه زندگي فقط 3روزه : 

  اومدن - بودن - رفتن .

           من خودم نخواستم بيام

                       ولي خودم مي خوام که باشم

                                        اونم فقط به خاطره تو     

                                                وقتي هم که ديگه نباشي منم ميرم

دلم گرفته از آدمایی  که میگن دوستت دارم

                                     اما معنی شو نمیدونن

از آدمایی که میخوان مال اونا باشی

                       اما خودشون مال تو نیستن

از اوناییکه زیر بارون برات میمیرن

                                   و وقتی آفتاب میشه همه چی یادشون میره.

۱۳۷۰/۱/۱۲ 

تولدم مبارک

دیگه از دوری تو دلم دیوونه شده رفتی و با رفتنت خونه ویرونه شده یاد اون خاطره ها آتیش زده به جون

من دارم دیوونه میشم کجایی مهربون من

بذار یادت بدم که یادت نده آزارم یادت میاد می گفتی فقط تو رو دوست دارم بدون تو هیچی ندارم تویی

 همه روزگارم بدون تو بیقرارم حتی شبا خواب ندارم با این همه چرب زبونی  آخر بردی دل منو منم چه

 ساده و آسون باختم این دلم رو به تو.

 گفتم اگه بمونم می مونی تا آخر با من ، گفتی من  میمونم باهات اخماتو واکن و بخند.

گفتم اگه یه روز بری تنها میشم تو این قفس بدون یه یار و بی کس  دیگه می افتم از نفس اما :یه روز

بی اعتنا رفتی و تنها شد دلم با رفتن تو عزیزم همدم غمها شد دلم، گفتم حالا میخای بری تکلیف دلم

چی میشه؟

این دلی که حاضره تیکه تیکه شه

تو رفتی و خراب کردی خونه عشق و  رو سرم من مثل یه پرنده شکوندی بال و پرم.

حالا دیگه کارم شده آلبوم عکس ورق زدن نشستن کنج اطاق زانوی غم بغل زدن ، هست و نیست من

دیگه فرقی با هم نداره جونم به لب رسیده زندگیم فنا شده

یادت میاد می گفتی من میمونم تو هم بمون نریم سراغ  دیگرون پا نذاریم رو عهدمون اگه یکی بمیره اون

 یکی یاری نگیره عاشق بمونه چون که به عهدش اسیره اما چی  شد اون قولها و وعذه ها رفتی و پشت

 پا زدی هم به من و هم به نقشه ها حالا این دل بیچاره شده دیگه پاره پاره از وقتی که رفتی رسما

شدم یه آواره یاده اون روزا بخیر که میگفتی دوست دارم اما نشد بفهمی که منم دوست دارم حالا

سالهاست بدون تو با تنهایی رفیق شدم پا نذاشتم رو عهدمون نرفتم سراغ دیگرون اما دیگه تو مردی و

من دیگه یاری ندارم عاشق میمونم تا که هستمچون که به عهدم اسیرم شبها تا صبح به یاد تو عکستو

تو دستم دارم میخام بهت بگم :

هنوز دوست دارم  

من نشاني از تو ندارم اما نشاني ام را براي تو مي نويسم:

 درعصرهاي انتظار،به حوالي بي کسي قدم بگذار!

خيابان غربت را پيدا کن و وارد کوچه پس کوچه هاي تنهايي شو!

کلبه ي غريبي ام را پيدا کن،

 کناربيدمجنون خزان زده و کنارمرداب ارزوهاي رنگي ام!

 درکلبه را باز کن و به سراغ بغض خيس پنجره برو!

حرير غمش را کنار بزن! مرا مي يابي.

عشق مرگ نيست زندگي است.

 سخت نيست عين سادگي است.

 عشق عاشقانه هاي باد وگندم است .

 اولين پناهگاه کودکي آخرين پناهگاه آدم است.

زندگي زيباست حتي اگر کور باشي

خوش آهنگ است حتي اگر کر باشی

  مسحور کننده است حتي اگر فلج باشي

اما بي ارزش است اگرثانيه اي عاشق نباشي

اگر مي دانستي دل ترک خورده ي من با ياد چشمان باراني ات شکسته تر مي شود هيچ گاه به من

 پشت نمي کردي اگر مي بيني کسي به روي تو لبخند نمي زند علت را در لبان فرو بسته خودت

جستجو کن...

در نگاهم خیره شدی ...

 کمی بغض در چشمانت پیدا بود...

اما تو گفتی دیگه بسه این زندگی دیگر خسته بودی ...

 از من و با من بودن ... ازتمام نگاه هایم ...

 دیگر از من دل بریده بودی نمیتونستم باور کنم بی تکیه گاهی ر ا ...

نبودن اون دستان پر مهر و محبت را ...

 نبودن ان چشمان زیبا را...

 نمیدونستم نبودنت را چه چیز را باید باور کنم...

 ازدست دادن عشق را...

از دست دادن کسی که عمری عاشقانه مثل بت میپرستیدمش....

یا از دست دادن یه زندگی مشترک را...

فقط میدونستم من شکسته شدم...

 باختم...

 درزندگی...

در رویا...

 حتی تو خیال خام بچه گانه ام...

دیگر امیدی نیست دستام تنهاست جسمم بی تکیه گاه ست...

اما چگونه باور کنم مرگم را...

بی تو بودن را... خودکشی زندگی ام را..

.چگونه باور کنم... بغض نگاهت را...چگونه باور کنم...

 رفتن بی بهانه ات را...چگونه باور کنم...

 چگونه باور کنم جدایی را...ان انتظارتلخ را...

ان دور شدن نگاهمان... دستانمان...

حتی دور شدن قلب و احساسمان....

من چگونه باور کنم دیگردستی نیست که دستانم را از منجلاب زندگی بیرون کشد...

چگونه باور کنم که دیگر ان نگاه عاشقانه نیست که بدرقه ی راه زندگی ام باشد...

 اه ای خدایم چگونه باور کنم که تنهایم و تنهاییی قسمت من است....

 تو بگو...

ای خدایم چگونه باورکنم.............

این بار می خواهم 

تک تک واژه های پنهان قلبم را به هم پیوند زنم

تا از آنها دل نوشته هایی سازم زیبا برای تو...

این بار می خواهم این دل نوشته ها را از بند دل آزاد کنم

و بسپارم به قاصدک های آزاد و عاشق..

تا شاید در کوچه باغی که تو در آن نفس میکشی تو رابیابند و خسته از پرواز

روی شانه هایت بنشینند

و آرام آرام دل نوشته هایم را پیش گوشت زمزمه کنند

بهترینم...

از تو که میگویم

               ناخداگاه چشمه ی اشکم لبریز میشود

                                                  وتا صبح بر قلب خسته ام میبارد..

دوست می دارمت

همچون کویری که آب را...

همچون پرنده ای که اوج را...

همچون لیلایی که مجنون را....

دوست می دارمت...

                               تا نفس هست دوست می دارمت...

روز تولد تو میلاد عشقه پاکه

برای شکر این روز پیشونی ام به خاکه

من سر سپرده هستم تا مرز جون سپردن

با یک اشاره تو  حاضر برای مردن

زهرا جونم تولد مبارک

چقدر دوست داشتم یك نفر از من می پرسید چرا نگاه هایت آنقدر غمگین است؟

چرا لبخندهایت آنقدر تلخ و بیرنگ است؟

 اما افسوس كه هیچ كس نبود ...همیشه من بودم و من و تنهایی پر از خاطره ...

 آری با تو هستم! با تویی كه از كنارم گذشتی

 و حتی یك بار هم نپرسیدی چرا چشمهایم  همیشه بارانی است

شاعر و فرشته ای با هم دوست شدند :فرشته پری به شاعر داد و شاعر شعری به فرشته

شاعر پر فرشته را لای دفتر شعرش گذاشت و شعرهایش بوی آسمان گرفت

فرشته شعر شاعر را زمزمه کرد و دهانش مزه عشق گرفت.

خدا گفت:دیگر تمام شد

دیگه زندگی برای هردوتان دشوار می شود

زیرا شاعری که بوی آسمان را بشنود زمین برایش کوچک است.

و فرشته ای که مزه عشق را بچشد آسمان برایش تنگ است

 اینم یه آهنگ اسپانیایی:

http://free.7host05.com/pclord16/Antonis%20Remos%20-%20Ma%20De%20Ginetai%5BwWw.PcLord.IR%5D.mp3

ز چشمان بارانیم...

.ازبوسه های نشکفته ام...

بنو یسم برایت از ترسم...

 ترس از بی تو ماندن وبی تو رفتن...

بی تو گفتن وبی تو خواندن....

بنویسم برایت از نغمه های شبانه غم در گنج عزلت تنهایی ام....

بنویسم برایت از معنای زندگی از اینکه من زندگی را در کنار تو بودن معنا می کنم...

زندگی را برای تو سرودن معنا می کنم...

من زندگی را در خروش چشمان نیلگونت معنا می کنم..

.من زندگی را در آغوش تو بودن معنا می کنم...

معنای زندگی معنای بوسه های آتشین عشق است...

زندگی یعنی عشق...

 با من از عشق نگو

واز زندگی وامید

 فردا را پنهان کن

 وساعت را خواب کن

چرا که زورکی می خندم

 حالا که پشتم را خالی کرده اند نا مهربانانه... به من می خندی؟

دل به ناباوری بستی

میدونم برنمیگردی

شدی همرنگ دورنگی

همه ی زندگی من

اون نگاه عاشقت بود

چرا فکرکردی به جز من

یکی دیگه لایقت بود

رفتی و ازم گرفتی

اون نگاه آشناتو

واسه من بردی گذاشتی

التهابه لحظه هاتو

حالا من تنها نشستم

با نوای بی نوایی

 بهت نمی گم هرچی که می خوای بهت می دم،چون همه چیزم تویی

نمی خوام خوابتو ببینم، چون توخوش ترازخوابی

 اگه یه روزچشمات پرِاشک شد ودنبال یه شونه گشتی که گریه کنی،صِدام کن بهت قول نمی دم که ساکتت کنم ،

اما منم پا به پات گریه می کنم اگر دنبال مجسمه سکوت می گشتی صِدام کن، قول می دم سکوت کنم

اگه دنبال خرابه می گشتی تا نفرتتو توش خالی کنی ، صِدام کن چون قلبم تنهاست

اگه یه روزخواستی بری قول نمیدم جلوتو بگیرم اما باهات میدوم

 اگه بیه روز خواستی بمیری قول نمی دم جلوتو بگیرم اما اینو بدون من قبل از تو میمیرم

اگر بار گران بودیم و رفتیم اگر نامهربان بودیم و رفتیم

گرچه این دنیا ندارد اعتباری این را نوشتم تا بماند یادگاری

جلوی من قدم بر ندار

شاید نتونم دنبالت بیام

پشت سرم راه نرو

شاید نتونم رهرو خوبی باشم

کنارم بیا و دوستم داشته باش

آن شب، شب بيست و هفتم رجب بود.

 محمد غرق درانديشه بود

كه ناگهان صدايي گيرا و گرم درغار پيچيد:

 بخوان!

بخوان به نام پروردگارت كه بيافريد،

آدمي را از لخته خوني آفريد،

 بخوان و پروردگار تو را ارجمندترين است،

 همون كه با قلم آموخت، و به آدمي آنچه را كه نمي دانست بياموخت.........

عيد مبعث مبارك باد

یه روزي از روزا

با يه دختري آشنا شدم.

اون اولا واسم مثل يه دوست خوب

بود.
يه دوست که باهاش بتونم راحت درد دل

کنم.
ولي کم کم خيلي بهش عادت

کردم.
واسم با ديگران متفاوت

بود.
عاشقش شدم.

عشق اولم بود.

نمي دونستم چه جوري بهش

بگم.
چه جوري نشون بدم

که دوستش دارم.

روز ها گذشت.

من هم هر کاري که مي تونستم  

مي کردم

که بهش نشون بدم که دوستش

دارم.
يه روز قلبمو تقديمش کردم? قلبمو پس

داد!

دختر عجيبي بود. اصلا توو خط عشق و عاشقي

نبود.

همين جور عاشقش

موندم...

يه روز اومد گفت:

" اين دوستمه اسمش ........ 

 به قلبم خون فتاد و خنجر انداخت        از آن وقتی که این دل مبتلا شد
  به من گفتا برو گم شو ز پیشم               از این گفتار قلبم بینوا شد
   به او گفتم چه دیدی نازنینم               ز من اینگونه قلبت بی صفا شد 
  بگفتا هیچ اما بار دیگر  ......  
   نگاهم با نگاهی آشنا شد
  به او گفتم چه دیدی از نگاهش                  که حرمت نگاهم زیر پا شد
    بگفتا هیچ اما پول و ثروت به                  همراه نگاهش مال ماشد
  ز گفتارش چو خونین گشت قلبم               زمان از آه من بی سر صدا شد
  به روی گونه هایم اشک لغزید                    تمام اسمان پرماجرا شد
  به اشکم خنده آمد بر لبانش                         بگفتا ای دلی که دل بی وفا شد

آواز سرخ لاله شنیدم نیامدی

از پشت قله های مه آلود انتظار

باغچه های یاس رسیدم نیامدی

از صحن صبح تار قفس با اشاره ای

بی بال و پر دوباره پریدم نیامدی

دادم ز دست زندگی چند روز را

از هر چه هست و نیست بریده ام نیامدی

اینک بهاری می رسد از کوچه های عطر

ناز گل از گلاب خریدم نیامدی

دیشب کنار پیر جنون همره نسیم

در چشم رود نقش تو دیدم نیامدی

سر رابه روی شانه بلبل گذاشتم

نقش تو را به سینه کشیدم نیامدی

بودم در انتظار ولی در خزان عشق

آهسته کنج خانه خزیدم نیامدی

رختای کهنه و پاره ، کلاه لب دار ساده

تو نگاش یه اخم کمرنگ ، رو گونش سیلی باده

دستای از جنس چوبش ، نگاه خیره و سردش

بین سایه ی کلاغا ، گمشده صورت زردش 

با نگاهی بی تفاوت ، تشنه ی رفتن و رفتن

دلخور از آدمکایی ، که دست و پاهاشو بستن

قصه ی سکون و اخمو ، خودشم قبول نداره

هنوزم در انتظاره ، یکی کفشاشو بیاره

مترسک تن شکسته بود ، تشنه ی رفتن و عبور

دلش گرفته بود از این آدمکای پر غرور

رو پیکرش جای نوک کلاغا اذیتش می کرد

باد شمال به کوچ از این مزرعه دعوتش می کرد

چشمای خیس مترسک ، دلخوش باد شماله

ترک این مزرعه سبز ، مثل یک خواب و خیاله

روی شونه هاش همیشه محل امن کلاغاس

از تو دلشکسته امّا ، هنوز استوار و برجاس

چون جوانی که دیده به عشق می گشاید

و از جوانی خود سرمست بودم

و سراپای ترا غرق بوسه می ساختم

این داستان گذشته ایست

که هرگز فراموش نمی کنم

مترسک

گفت:   

نه اراده‌ي دوست نداشتن ،

 نه لياقت دوست داشته شدن

 و نه متانت دوست داشته نشدن،

 با اين حال مدام شعر عاشقانه مي‌خوانند